Reklama

Biały Kruk 1

Chełm

Z kulturą za pan brat

2018-06-28 10:24

(tb)
Edycja lubelska 26/2018, str. IV

Tadeusz Boniecki

Katolickie Stowarzyszenie Civitas Christiana oddział w Chełmie już po raz 15. zorganizowało Dni Kultury Chrześcijańskiej

Wydarzenie na stałe wpisało się w kalendarz grodu nad Uherką. – Wielu mieszkańców Chełma nie wyobraża sobie wiosny bez tej imprezy, pełnej duchowych wzruszeń, spotkań z Bogiem i człowiekiem. Już od 15 lat wszyscy mogą bezpłatnie uczestniczyć w spotkaniach, koncertach, wystawach, prezentacjach filmowych. Przez lata chełmskie Dni Kultury Chrześcijańskiej odwiedziło wielu znakomitych gości – mówi Edward Czuwara, przewodniczący chełmskiego oddziału „Civitas Christiana”. – Początki były naprawdę skromne i trudne. W pierwszym roku DKCh była tylko jedna wystawa i kilku gości oraz grono wspaniałych wolontariuszy – wspomina Tadeusz Boniecki, inicjator wydarzenia i obecny wiceprzewodniczący chełmskiego oddziału „Civitas Christiana”. – Połączyło nas spojrzenie na człowieka, duchowość i wrażliwość prowadzącą do Boga. To zostało przez lata. Zmieniali się ludzie, ale pomoc człowiekowi szukającemu drogi życiowej pozostała taka sama – wyjaśnia T. Boniecki. – Cieszymy się, że od kilku lat w organizację DKCh włącza się Młodzieżowa Rada Miasta Chełm. To wydarzenie uczy, ale i integruje wiele środowisk wokół kultury. Takiej kultury, która pobudza ducha do wzrastania, szukania wzorców, a nie działa destrukcyjnie i prowokująco – dodaje wiceprzewodniczący.

Tegoroczne dni obfitowały w wydarzenia filmowe. Mieszkańcy miasta obejrzeli zarówno filmy dokumentalne, jak i fabularne. Wielu wzruszeń dostarczył film pt. „Dwie korony”, opowiadający o życiu i działalności św. o. Maksymiliana Kolbego. Podczas spotkania reżyser tej produkcji zapowiedział nowy film opowiadający o losach św. Siostry Faustyny Kowalskiej. Zainteresowaniem wśród młodzieży cieszył się film dokumentalny pt. „Człowiek Boga” w reżyserii Krzysztofa Tadeja o bł. ks. Władysławie Bukowińskim, misjonarzu w Kazachstanie. Po raz kolejny z mieszkańcami Chełma spotkał się wybitny reżyser Krzysztof Zanussi, wielki przyjaciel DKCh. Po obejrzeniu filmu pt. „Serce na dłoni” widzowie wysłuchali refleksji i przemyśleń wybitnego reżysera i intelektualisty na temat prawdy.

Dni Kultury Chrześcijańskiej to także wystawy. W Chełmskiej Bibliotece Publicznej można było zobaczyć wystawę pt. „Chińskie rysy Maryi” przygotowaną przez Referat Misyjny Ojców Werbistów. Tworzą je wyeksponowane na specjalnych planszach obrazy Garego Chu Kar Kui, chińskiego katolika z Szanghaju. Lubianym i wyczekiwanym gościem jest zawsze dziennikarz Krzysztof Ziemiec. Tym razem spotkał się z młodzieżą, by wyjaśnić, jak należy się bronić przed „bombardowaniem” fałszywymi informacjami. Ziemiec apelował o mądre korzystanie z Internetu i wybieranie dobrych wiadomości, które mają problem z przebiciem się do odbiorców, bo zło i sensacja zawsze dobrze się sprzedadzą. Podczas innego spotkania o ciekawej historii aresztowania przez władze komunistyczne obrazu Matki Bożej Częstochowskiej opowiadała Monika Rogozińska, autorka książki pt. „Polowanie na Matkę”. Podczas DKCh przywołana została postać Zofii Kossak, zmarłej 50 lat temu pisarki. Odbyły się też ciekawe spotkania z podróżnikami, m.in. Szymonem Banaszczykiem i Piotrem Tomalą.

Reklama

Wyjątkowym wydarzeniem był spektakl teatralny. Teatr Hagiograf z Krakowa, będący kontynuatorem tradycji Teatru Rapsodycznego, w którym występował młody Karol Wojtyła, przypomniał w specjalnym spektaklu słowno-muzycznym nauczanie papieża Jana Pawła II podczas pielgrzymek do Polski. Okazją była przypadająca w tym roku 40. rocznica objęcia Stolicy Piotrowej przez Polaka. Podczas spektaklu wystąpił chór parafii pw. Rozesłania św. Apostołów, obchodzący 100-lecie powstania. – Jestem pod wrażeniem przekazu Teatru Hagiograf. Program, jaki zaprezentowali w sanktuarium Matki Bożej Chełmskiej, utwierdził mnie w przekonaniu, że nauczanie Jana Pawła II pomimo upływu czasu jest nadal aktualne. Tylko czy nie jest tak, że my sami o nim zapominamy? – mówiła po spektaklu Maria, jedna z uczestniczek.

Patronat nad 15. edycją DKCh sprawowali: abp Stanisław Budzik, prezydent miasta Chełm Agata Fisz, poseł na Sejm RP Grzegorz Raniewicz oraz starosta powiatu chełmskiego Piotr Deniszczuk. Organizatorzy dziękują wszystkim parafiom, placówkom kultury i szkołom, które kolejny raz aktywnie włączyły się w przygotowanie tej jedynej w swoim rodzaju duchowej imprezy.

Tagi:
dni kultury Civitas  Christiana

Kultura bez granic

2017-05-31 14:39

Monika Jaworska
Edycja bielsko-żywiecka 23/2017, str. 3

Monika Jaworska

„Jezus – Droga, Prawda, Życie” – pod tym hasłem odbywały się w Cieszynie 2. Dni Kultury Chrześcijańskiej (DKCh) w nowej edycji. – My, uczniowie Jezusa, chcemy Go głosić i pokazać całemu światu, jaki jest wspaniały. Jak nam się oddaje w szeroko pojętym darze, jakim jest kultura. To przesłanie Dni Kultury Chrześcijańskiej – podkreśla proboszcz parafii św. Marii Magdaleny w Cieszynie ks. kan. Jacek Gracz. – Zadałem sobie pytanie, w jaki sposób Kościoły mogą przyczyniać się do krzewienia kultury chrześcijańskiej? Myślę, że jedną z możliwości są organy naszych kościołów – zaznacza ks. Janusz Sikora, proboszcz ewangelickiego kościoła Jezusowego. To właśnie tam zainaugurowano DKCh i tam zabrzmiały wyremontowane organy.

Na DKCh złożyły się różne propozycje kulturalne, w tym muzyczne z towarzyszeniem różnych instrumentów – organów, ale i gitar. Wśród artystów goszczących w Cieszynie znaleźli się m.in. Natalia Niemen, Full Power Spirit, Mate.O i inni. – Muzyka posiada niezwykłą siłę docierania do ludzkich serc. Muzyka, pieśń i sztuka nie znają granic – zauważa zwierzchnik diecezji cieszyńskiej Kościoła ewangelicko-augsburskiego bp Adrian Korczago. Odbyły się też warsztaty tańca z flagami oraz śpiewu gospel. Wydarzeniu towarzyszyły: wystawa fotografii pt. „25-lecie Ruchu Światło-Życie w diecezji bielsko-żywieckiej”, instalacja malarska Damarisa Otremby – „Ostatnia Wieczerza” i projekcja multimedialna Małgorzaty Łuczyny „Godzina bez cienia”. DKCh zakończyła Msza św. w kościele św. Marii Magdaleny pod przewodnictwem bp. Romana Pindla.

Wydarzenie zorganizowali: Cieszyński Ośrodek Kultury „Dom Narodowy” we współpracy z parafią św. Marii Magdaleny w Cieszynie, parafią ewangelicko-augsburską w Cieszynie, zborem „Elim” Kościoła zielonoświątkowego i z młodzieżą Escape.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 5/6 2018

Miłość ludzka nie jest Bogiem

2018-06-27 09:37

Rozmawia Agnieszka Bugała
Niedziela Ogólnopolska 26/2018, str. 22-23

Graziako

AGNIESZKA BUGAŁA: – Ojcze, Józef wiedział, że Maryja ślubowała dziewictwo. To jest małżeństwo od początku niewyrażające sobie miłości przez współżycie.

O. AUGUSTYN PELANOWSKI OSPPE: – Wszystko się zgadza, tak było.

– Czy dziś ktoś by Ich zrozumiał? Seksualność jest w związku dwojga ludzi lansowana jako główna podpora konstrukcyjna małżeństwa.

– Nie wyobrażają sobie tego tylko ci, którzy nie doświadczają życia w czystości. Jeśli ktoś doświadcza, potrafi to sobie wyobrazić. Powściągliwość, decyzja o powstrzymaniu się jest czymś innym – można postanowić i wytrzymać dwa, trzy lata, w zależności od tego, jaki powód warunkuje tę decyzję. Ale można po prostu trwać w czystości. Jest taka łaska! To nie jest powstrzymywanie się, uporczywe pilnowanie się – nie! To jest wolność od tej potrzeby, to jest tak, jakby coś spadło z człowieka i on już nie czuje ciężaru tego przynaglenia i zachęty.

– Napisał Ojciec w „Domu Józefa”, że nie adorujemy czegoś w sobie, nie ubóstwiamy tego w sobie, ale poza sobą, na zewnątrz...

– Czystość jest czymś takim, że człowiek, doznając Miłości nie z tego świata, nie potrafi znaleźć najmniejszej fascynacji miłością z tego świata. Wydaje mu się to mniej niż banalne, nawet nudne. Podam przykład z życia Mojżesza: stare midrasze żydowskie opowiadają, że Mojżesz po objawieniu Boga na Horebie nie potrafił współżyć z Seforą. I że Sefora też nie mogła. I od tej pory żyli w celibacie.

– Doświadczyli magis poza sobą...

– Tak, stało się coś więcej! Nie postrzegajmy tego w ten sposób: musieli się codziennie powstrzymywać i w ten sposób troszczyli się o życie w czystości. Nic podobnego! Skoro Maryja i Józef mieli przy sobie taki reaktor jądrowy miłości, jakim jest Serce Jezusa, to mieli zakładać dodatkowe kaloryfery? Czy mogłoby być coś jeszcze bardziej interesującego? Gdy jest Jezus, to jest taka Miłość, że już żadna inna nie pociąga!

– Czy na tym zasadza się też celibat?

– W istocie powinien. Na początku może zacząć się od powściągania, ale czystość jest łaską, nie efektem postanowień i karkołomnych wyrzeczeń. To jest dar – dostajesz go, a nie ćwiczysz się w osiągnięciu jakiegoś poziomu.

– Czyli czystość można sobie wyprosić?

– W jedną chwilę.

– Nie ma dwóch takich samych powołań?

– Nie – i to widać w projekcie powołania św. Józefa, który odkrywamy już w Księdze Rodzaju w osobie Józefa Egipskiego. On jest tu szkicem, który Duch Święty sobie nakreślił. Jeśli ktoś jest mądry, to domyśli się, o co tu chodzi: będzie kiedyś taki człowiek i też będzie miał na imię Józef, czyli „Jahwe wzbogacił”. A tylko Jahwe może wzbogacić. I musiał się urodzić taki człowiek, był przewidziany. Mówi się, że Maryja była przewidziana w Raju, więc jeśli tak, to i Józef.

– My też?

– Przecież byliśmy utkani we wnętrzu Ziemi, zanim żeśmy się urodzili! Jesteśmy przewidziani. Nikt z nas nie jest tu przypadkiem.

– Ojcze, ale choć każdy z nas był przewidziany, to jednak przybywamy i zawodzimy. Józef dał radę ze swoim powołaniem, a nam dość często nie wychodzi.

– Są różnice w przeznaczeniach. Wielu jest powołanych do królestwa Bożego, niewielu jest wybranych; wśród tych wybranych są i tacy, którzy wybierają po swojemu, i tacy, którzy choćby nie chcieli, to i tak pójdą do nieba, bo Bóg bardzo się na nich uparł.

– Och, jak ja bym chciała, żeby się na mnie uparł...

– (śmiech) Są między ludźmi różnice. Ale Józef był jedną jedyną, wyjątkową osobą i sam też potrzebował czasu, aby odkryć, że nie jest na świecie przypadkiem, jaka jest jego misja, co ma robić. Wreszcie odkrył i zdecydował: wchodzę w to. I wszedł na zawsze.

– Józef i Maryja stworzyli Świętą Rodzinę. Mówi Ojciec, że to było pierwsze sanktuarium, bo Oni pierwsi adorowali Jezusa. I to jest nasz ideał, wzór. Ale popatrzmy na rodziny dzisiaj. Ludzie decydują się na małżeństwo i zakładają z góry, że jeśli im się nie uda, to się rozejdą. Co się takiego wydarzyło po drodze dziejów, że my, ludzie, nie wierzymy, że to się da doprowadzić do końca?

– Doświadczenie tysięcy małżeństw, które się rozpadają. Lęk związany z trwałością związku. Ludzie się boją, że to nie wyjdzie. Ale za tym wszystkim stoi grzech, czyli zaprzeczenie czystości. Widzę, jako spowiednik, gdy słucham ludzi, że nadużycia w sferze seksualnej, np. seks przedmałżeński, powodują, że w ludziach zwiększa się lęk co do drugiej osoby. Obawa jest coraz większa, szansa na zdradę jest jeszcze większa, bo są otwarte drzwi do ciała. Niebezpieczeństwo zaniku uczuć wyższych jest jeszcze większe. Nie dlatego współżycie przed ślubem jest grzechem, że Bóg ma złośliwy charakter i chce odmówić ludziom przyjemności, tylko dlatego, że konsekwencje tych nadużyć przedmałżeńskich są tragiczne dla człowieka. Wszystko, co jest nieszczęściem dla człowieka, Bóg nazwał grzechem. Gdyby ktoś się nad tym uczciwie zastanowił, toby stwierdził, że to się w ogóle nie opłaca, bo jeśli ja będę współżył przed małżeństwem, to po pierwsze nigdy nie będę ufał drugiej stronie – bo jaką mam gwarancję, że skoro ona nie może się powstrzymać od współżycia ze mną teraz, to za pięć lat powstrzyma się od współżycia z kimś innym? Nie mam żadnej gwarancji, bo widzę, że ta osoba nie umie panować nad swoim ciałem, nie umie powiedzieć: nie. Więc co, gdy przestanie mnie tak bardzo kochać? A średnio człowiek dorosły może się zakochać nawet dziesięć razy, jeśli jest normalny – to może się zdarzyć. Tylko że zakochać się albo nawet pokochać nie oznacza od razu grzeszyć. A dla wielu ludzi to jest tożsame... i ci są już nieszczęśliwi. Bo co? Skoro dziesięć razy się zakochałem, to tyle razy mam wziąć ślub?

– A po drugie: Dlaczego współżycie przed ślubem, uczciwie patrząc, się nie opłaca?

– Bo oznacza nadużywanie antykoncepcji. I pojawia się asocjacja, proste skojarzenie: seks to jest lęk.

– Przed dzieckiem...

– I dalsze: dziecko równa się zagrożenie, mój chłopak równa się agresja, bo spotkanie z nim owocuje dzieckiem, a ja nie chcę dziecka. Po dwudziestu latach takiej antykoncepcji można patrzeć na męża tylko jak na wroga, na żonę – podobnie. Antykoncepcja prowadzi do rozbicia, bo skojarzenia są jednoznaczne: to jest mój wróg, zagraża mi, muszę się bronić przed tym mężczyzną, żeby nie zajść w ciążę.

– Antykoncepcję wymyśliliśmy my, ludzie. Co zawiodło, że sami wykreowaliśmy potwora, który nas zjada? Czy Kościół na tej drodze też zawiódł?

– Nie, Kościół od początku mówił prawdę, encyklika „Humanae vitae” mówiła prawdę, ale może zbyt teologicznym językiem. Może zabrakło przykładów, prostych wskazań akcji-reakcji, opisu decyzji i ich konsekwencji. Być może wielu uznało, że to za mało życiowe, takie mądre ex cathedra, i nie przyjęło się, nie miało związku z życiem.

– Czy możemy jeszcze ten proces zatrzymać, odwrócić?

– Tak, oczywiście, że tak, wszystko da się zrobić. Trzeba zacząć od przekonywania poszczególnego człowieka, a nie tłumów. Przecież kiedy ktoś przychodzi do mnie do spowiedzi i mówię mu o konsekwencjach jego działań, to ta osoba łatwiej daje się przekonać, niż gdyby stała na wielkim placu. Pozostaje jeszcze tylko kwestia słabości, przyzwyczajeń, grzesznych nawyków, ale od tego mamy środki sakramentalne, które służą pomocą tym, co chcą wychodzić na prostą. I wychodzą. Znam takich ludzi, którzy podjęli decyzję o zmianie życia i radzą sobie bardzo dobrze. Najważniejsze: nie żałują. Poza tym jeśli ktoś eksploatuje się seksualnie przed ślubem, to zanikają w nim uczucia wyższe – nie ma poświęcenia, empatii, miłosierdzia, jest wykorzystywanie. A gdy w małżeństwie nie ma uczuć wyższych, a pojawi się wykorzystywanie, to małżeństwo nie ma szans przetrwać. Eksploatowanie się seksualne przed ślubem, bez przysięgi, nie kontaktuje się z pełnią miłości Boga, czyli ciągle się wyczerpuje...

– Muszę zadać to pytanie: co zmienia przysięga?

– Wszystko, bo to nie jest zwykła przysięga. To jest uczestnictwo w życiu Chrystusa i Kościoła, bo sakrament to jest partycypacja w tym, co Chrystus robił z Kościołem. Sakrament małżeństwa jest na obraz miłości Chrystusa do Kościoła. A jaka to jest miłość? Przede wszystkim wierna, nigdy nas nie opuści. Żeby czerpać z tej wierności, żeby mieć gwarancję, że moja przysięga nie jest gołosłowiem, to ja, przez sakrament, podłączam się do tej miłości.

– Ale tyle osób się podłącza, staje przed ołtarzem, a jednak odsetek rozwodów rośnie. Nie mówiąc już o wydłużającej się liście tych, którzy mają potrzebę sprawdzić ważność zawartego przez siebie małżeństwa.

– Tak, nawet są już specjalne firmy, które w tym pomagają. Odpowiem na to pytanie, zadając inne: Ilu ludzi podchodzi do zawieranych sakramentów, nawet do samej spowiedzi, w sposób zupełnie szczery? Nie jest tajemnicą, że duży odsetek spowiedzi przedślubnych to są spowiedzi świętokradzkie. Więc jak Bóg może coś gwarantować...? Gdy taka sytuacja ma miejsce, już na starcie jest falstart. To widać czasem po twarzach młodych ludzi, którzy stają w ślubnych strojach przed ołtarzem, że oni przyszli do kościoła odegrać role, jest im potrzebny lokal dla ich przedstawienia. W ogóle nie ma żadnego Boga... A ja, jako kapłan, jestem tu tylko aktorem, który też ma odegrać jakąś rolę. I wtedy nie ma podłączenia pod Bożą miłość, mimo że przyszli.

– Czyli jesteśmy ochrzczonymi ateistami?

– W pewnym sensie tak jest. Być może stało się tak z powodu przesunięcia akcentów w nauczaniu, tak długo powtarzaliśmy „kochaj bliźniego samego”, że odeszliśmy od treści najważniejszej: kochaj Boga. Przecież gdy spytamy kogoś na ulicy o to, co jest dla niego najważniejsze, to odpowie, że rodzina. A rodzina nie jest najważniejsza. Rodzina nie jest Bogiem. Czy ktoś zwrócił na to uwagę? A jeśli rodzina nie jest Bogiem, to Bóg przestaje być rodziną... bo rodzina jest najważniejsza. I w ten sposób odcinamy się od Niego. To nie jest niuans, to jest rdzeń.

– Bóg jest miłością, ale miłość nie jest Bogiem...

– Tak! I wtedy można pytać: Kogo ty pragniesz? Żony, która stoi przed tobą? Czy Boga, który jest w niej, który ją stworzył, który ci ją dał? Kto jest dla ciebie ważniejszy?

– I pada odpowiedź: żona.

– Dobrze, to spotkamy się najdalej za pięć lat, żeby ratować małżeństwo. Twoja żona nie jest źródłem miłości. Ty, jako mąż, też nie jesteś źródłem miłości.

– Dlaczego nie wszyscy o tym wiemy?

– Jak to? Przecież wszyscy wiedzą, to jest proste!

– Chyba jednak nie jest, bo mamy lawinę rozwodów i długą listę zapytań o ważność zawartego małżeństwa…

– Jednym z grzechów jest też głupota, Jezus mówi o tym wyraźnie. Głupota to jest niechęć do zrozumienia. Gdy jest niemożliwość, to mamy do czynienia z niedorozwojem. Ale gdy jest niechęć, to mamy do czynienia z grzechem.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

PKWP: 3,6 mln euro dla Syrii w I połowie 2018 roku

2018-07-17 19:31

PKWP / Warszawa (KAI)

Ponad 3,6 miliona euro trafiło na pomoc potrzebującym Syryjczykom tylko w I połowie tego roku. "Nie byłoby to możliwe, gdyby nie Państwa zaangażowanie i pomoc" - pisze na Twitterze Papieskie Stowarzyszenie Pomoc Kościołowi w Potrzebie.

CharlesFred via Foter.com / CC BY-NC-SA

Pomoc Kościołowi w Potrzebie zajmuje się wspieraniem duszpasterskim i finansowym Kościoła prześladowanego, wspieraniem budowy kościołów, wydawania i kolportaż Biblii, pomocą siostrom klauzulowym oraz finansowaniem zakupu środków transportu potrzebnych do pełnienia służby duszpasterskiej.

Jak poinformowało na twitterze PKWP - tylko w I połowie 2018 roku przekazało na pomoc dla Syrii 3,6 mln zł.

Głównym hasłem Papieskiego Stowarzyszenia PKWP jest: pojednanie i solidarność na świecie. W ponad 50 krajach chrześcijanie są prześladowani i żyją w śmiertelnym zagrożeniu. W 70 krajach na świecie wiara jest ograniczana, a chrześcijanie dyskryminowani i przekonywani do odrzucenia Chrystusa.

Co roku PKWP realizuje ponad 7 tys. projektów o łącznej sumie 80 mln euro.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Moje pismo Tęcza - 5/6 2018

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem