Reklama

Papieskie święto

2018-06-28 10:24

Anna Artymiak
Edycja lubelska 26/2018, str. VI

Katarzyna Artymiak

Dzień rocznicy pobytu Jana Pawła II w Lublinie w 1987 r. po raz pierwszy parafia pw. Świętej Rodziny mogła obchodzić jako odpust parafialny. Na mocy dekretu Kongregacja ds. Kultu Bożego i Dyscypliny Sakramentów udzieliła specjalnego zezwolenia, by właśnie 9 czerwca mógł być świętowany w ten sposób

Na program „papieskiego” odpustu złożyły się Msze św. z okolicznościowym kazaniem głoszonym przez ks. prał. Adama Lewandowskiego, proboszcza archikatedry lubelskiej oraz uroczysta Suma, której przewodniczył bp Jan Śrutwa. Nie mogło zabraknąć festynu dla dzieci w pobliskim Parku Jana Pawła II. Parafia jednocześnie obchodziła pierwszą rocznicę konsekracji kościoła, która miała miejsce równo rok wcześniej, w 30. rocznicę pobytu Jana Pawła II w Lublinie.

Troska o rodzinę

W sobotę, 9 czerwca, pogoda dopisała. Piękne słońce i wysoka temperatura wręcz zachęcały do wyjścia z mieszkań, by włączyć się w świętowanie. Dziś trudno sobie wyobrazić, że 31 lat temu w miejscu, gdzie jest morze bloków, było morze ludzi wyczekujących Jana Pawła II. „Papieski” odpust rozpoczęła Msza św. dla małżeństw, sprawowana przez abp. seniora Stanisława Wielgusa. Małżonkowie, rozpoczynając od tych z 60-letnim stażem, ustawili się na środku świątyni, by odnowić przysięgę. Pierwszej parze, jak na ślubie, abp Wielgus nałożył stułę. Na koniec każda para otrzymała specjalnie wykonany obrazek św. Jana Pawła II oraz imienny dyplom, na którym widniała data odpustu wraz z datą rocznicy ślubu; były także słowa z homilii Jana Pawła II z 9 czerwca 1987 r.

W homilii ks. Adam Lewandowski przypomniał dwa najważniejsze rysy pontyfikatu Papieża Polaka: wielkie otwarcie na godność człowieka, która ma swoje zakorzenienie w Chrystusie oraz ogromna troska o rodzinę. To właśnie rodzinie Jan Paweł II jako pierwszy papież poświęcił cykl katechez środowych. Kaznodzieja nawiązał do czytań, które były ze wspomnienia liturgicznego św. Jana Pawła II i podkreślił, iż fragment z Ewangelii wg św. Jana, który był czytany na początku jego pontyfikatu jest „kwintesencją posługi Piotrowej, ale też każdego człowieka”. Pytanie skierowane do Piotra o miłość Chrystusa, jest „pytaniem o osobistą relację z Panem Bogiem”, gdyż „każde powołanie ma swe źródło w Bogu”. Zwracając się do małżonków, ks. Lewandowski podkreślił znaczenie odnowienia przysięgi małżeńskiej. – Gdy się kocha, nigdy za dużo słów: kocham Cię – mówił.

Reklama

Dla najmłodszych

Papieski festyn dla dzieci rozpoczął się już z samego rana. Najmłodsi mieli okazję pobawić się w przygotowanym specjalnie na tę okoliczność parku zabaw: poskakać czy pozjeżdżać na dmuchańcach, zmierzyć swoje umiejętności na bungee lub popływać statkami w specjalnym pontonie. Na wygłodniałych czekała żołnierska grochówka, a na deser dla ochłody były włoskie lody. Jednocześnie odbywał się koncert, na którym wystąpiły dziecięce zespoły ze szkół podstawowych nr 28, 38, 51, a także z Łuszczowa oraz zespół Rytm i Melodia. Odbył się też koncert dzieci z Domu Kultury „Ruta” oraz zespołu Armia Dzieci. Nie mogło zabraknąć tradycyjnej loterii fantowej. Każdy los był wygrany i brał udział w wielkiej loterii końcowej o główną nagrodę – rower górski. Wziął w niej też udział ks. Lewandowski, który wylosował witraż przedstawiający Ducha Świętego. Festyn zakończyła Msza św. dla dzieci i rodzin, którą przy ołtarzu polowym odprawił proboszcz z archikatedry. W czasie kazania kapłan wyszedł do dzieci z mikrofonem i pytał o Jana Pawła II, którego znają już tylko z opowieści rodziców i dziadków.

Najważniejsza wizyta

Sumie odpustowej, którą uświetnił śpiew chóru „Familia”, przewodniczył świadek i organizator wizyty Jana Pawła II w Lublinie, bp Jan Śrutwa, dziś senior diecezji zamojsko-lubaczowskiej. W homilii Ksiądz Biskup przypomniał główne punkty z pobytu Papieża Polaka w naszym mieście, jak również to, że w tym roku mija 40. rocznica jego wyboru na Stolicę Piotrową. Wspomniał, że Ojciec Święty był częstym gościem w Lublinie ze względu na wykłady na KUL. – Jan Paweł II był wielokrotnie w Lublinie, ale wizyta 31 lat temu była najważniejszą i ostatnią wizytą, jakby podsumowaniem – mówił bp Śrutwa. Zebranym przypomniał, że 31 lat temu kościół był jeszcze w budowie, było pustkowie, co pozwoliło zgromadzić ponad milion uczestników, a Ojciec Święty przyjechał z 15-minutowym wyprzedzeniem, dzięki czemu mógł na spokojnie objechać wszystkie sektory. Podróż apostolska Jana Pawła II do Polski w 1987 r. związana była z krajowym Kongresem Eucharystycznym. Kaznodzieja podkreślił wymowny i symboliczny charakter tego, że to właśnie w Lublinie, na wschodzie Polski, zostały udzielone święcenia kapłańskie 50 diakonom, reprezentantom wszystkich diecezji i zgromadzeń zakonnych w naszym kraju, żeby „potem na wschodzie po upadku komunizmu głosić Ewangelię”. Biskup Senior poruszył w homilii także to, że Jan Paweł II wzywał do nawrócenia, żeby ten proces zaczynać od siebie, od serca każdego Polaka; przestrzegał przed pokusą odrzucenia Boga.

Na zakończenie Mszy św. zebrani wyruszyli w procesji eucharystycznej wokół kościoła, którą poprowadził bp Śrutwa. Wśród celebransów byli m.in. ks. prał. Tadeusz Pajurek, proboszcz miejsca i ks. prał. Janusz Kiełbasa, budowniczy parafii pw. św. Jana Pawła II w Lublinie. Na Mszy św. obecni byli: Matka Generalna sióstr Rodziny Betańskiej oraz Prezydent Miasta Lublina. Długi odpustowy dzień zakończył Apel Jasnogórski. Najpierw w kościele Chór św. Jana Pawła II z Centrum Jana Pawła II w Lublinie razem z orkiestrą Filharmonii Lubelskiej pod batutą ks. Tomasza Lisieckiego wykonał specjalnie skomponowane na tę okazję Credo; następnie zebrani udali się pod papieski krzyż, by odśpiewać Apel.

Już od dłuższego czasu z prośbą o ustanowienie odpustu dla parafii Świętej Rodziny w dniu rocznicy pobytu w niej Jana Pawła II zwracał się do Watykanu pierwszy proboszcz i budowniczy świątyni, ks. kan. Ryszard Jurak, następnie ponowił ją jego następca, ks. Tadeusz Pajurek. W końcu parafia otrzymała pozytywną odpowiedź. Jest to drugi po niedzieli Świętej Rodziny odpust parafialny w tym kościele.

Tagi:
odpust

Odpust św. Ojca Pio na wrocławskich Partynicach

2018-09-24 19:33

Anna Majowicz

23 września Kościół obchodzi liturgiczne wspomnienie św. Ojca Pio z Pietrelciny. To najbardziej znany święty Zakonu Kapucynów i jeden z najpopularniejszych świętych w całej historii Kościoła. Rok 2018 jest dla czcicieli św. Ojca Pio wyjątkowym czasem – przeżywamy 50. rocznicę jego śmierci oraz 100-lecie Stygmatyzacji.

Anna Majowicz
Sumie odpustowej przewodniczył o bp Jacek Kiciński

Uroczystościom odpustowym we wrocławskiej parafii św. Ojca Pio – jedynej w archidiecezji wrocławskiej - przewodniczył o. bp Jacek Kiciński. Kapłan podczas Mszy św. udzielił 20 osobom sakramentu bierzmowania. W homilii zwrócił się do bierzmowanych: - Dzisiaj zostajecie napełnieni Duchem Świętym. Zostajecie wyposażeni we wszystkie Jego dary, abyście byli ludźmi szczęśliwymi, abyście tak jak św. Ojciec Pio nieśli miłość do końca waszych dni. Ten dzisiejszy dzień rozpoczyna piękną drogę wiary. Życzę Wam, abyście podczas tej drogi podążali za Jezusem, jak czynił to patron tej parafii. Niech Kościół stanie się od dziś waszym domem i waszą Matką – życzył o. bp Jacek Kiciński.



Po Eucharystii z inicjatywy rady parafialnej i scholii odbył się parafialny piknik z fantami, grillem i różnymi atrakcjami dla dzieci i dorosłych. O godz. 16. 00 wierni zgromadzili się w kościele na Nowennie do św. Ojca Pio, po której ucałowano Jego relikwie.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Zero tolerancji dla grzechu i przestępstwa pedofilii w Kościele i społeczeństwie

2018-09-25 11:42

lk / Płock (KAI)

Dobro dzieci i młodzieży jest dla Kościoła najważniejsze. Stanowisko Kościoła w tej kwestii jest jednoznaczne i niezmiennie: zero tolerancji dla grzechu i przestępstwa pedofilii w Kościele i społeczeństwie – powiedział ks. Paweł Rytel-Andrianik podczas spotkania z dziennikarzami przed 380. zebraniem plenarnym Episkopatu Polski, które rozpoczęło się we wtorek w Płocku. Prewencja nadużyć seksualnych wobec małoletnich ma być jednym z głównych tematów dwudniowych obrad biskupów.

BP KEP
Ks. Paweł Rytel-Andrianik

Obrady Episkopatu odbędą się w Płocku po raz pierwszy w historii zebrań plenarnych biskupów w Polsce. – To wydarzenie historyczne, nigdy wcześniej w historii naszego lokalnego Kościoła takie spotkania nie było – podkreśliła Elżbieta Grzybowska, rzeczniczka diecezji płockiej.

Biskupi zbierają się w Płocku w związku z obchodzonym w tym roku jubileuszem 450. rocznicy śmierci św. Stanisława Kostki, który urodził się w Rostkowie, właśnie na terenie diecezji płockiej. Główną kwestią poruszaną podczas zebrania plenarnego będzie duszpasterstwo młodzieży w Polsce przed październikowym XV Zgromadzeniem Plenarnym Biskupów w Rzymie, które zajmie się właśnie kwestią młodego pokolenia, jego wiary i rozeznawania powołania.

„Kościół w Polsce z jednej strony może coś ofiarować Kościołowi w świecie, a z drugiej strony może się uczyć od Kościoła powszechnego” - powiedział ks. Paweł Rytel-Andrianik.

Kwestie tematyczne, które zostaną następnie przedstawione na Synodzie, w Płocku omówią polscy delegaci na zgromadzenie w Rzymie: abp Stanisław Gądecki będzie mówił o zagadnieniu postnowoczesności w odniesieniu do młodzieży, bp Marek Solarczyk przedstawi kwestie edukacji i wychowania młodego pokolenia, abp Grzegorz Ryś poruszy temat nowej ewangelizacji, a bp Marian Florczyk opowie o roli sportu w życiu młodych.

Rzecznik KEP zaznaczył, że te tematy nie muszą wyczerpywać zagadnień, jakie poruszy polska delegacja na Synodzie Biskupów. Na płockim zebraniu biskupów być może ta lista zostanie uzupełniona o dodatkowe tematy.

Biskupi po raz kolejny zastanowią się nad stanem przygotowań do Światowych Dni Młodzieży w Panamie w styczniu 2019 r. Delegacja z Polski będzie najliczniejszą europejską grupą (ponad 3 tys. osób.) wybierającą się na ŚDM.

Drugim tematem zebrania plenarnego w Płocku będzie duszpasterstwo rodzin omawiane w kontekście Światowego Spotkania Rodzin, które odbyło się w sierpniu w Dublinie. O tych sprawach będą mówić nowy przewodniczący Rady ds. Rodziny bp Wiesław Śmigiel oraz ks. Przemysław Drąg, dyrektor Krajowego Ośrodka Duszpasterstwa Rodzin.

„Duszpasterstwo rodzin jest priorytetem działalności Kościoła katolickiego – nie od dziś lub od kilku lat, ale od zawsze. Ta kwestia pojawia się na zebraniach plenarnych Episkopatu bardzo często, szczególnie w czasie, kiedy Kościół chce być pomocą w przygotowaniu do małżeństwa i przeżywaniu małżeństwa, ale też w sytuacjach trudnych” – zapewnił ks. Rytel-Andrianik.

Jednym z głównych tematów ma być też prewencja nadużyć seksualnych wobec małoletnich. Tę kwestię będzie referował prymas Polski abp Wojciech Polak jako przewodniczący Komisji Duchowieństwa. Odniesie się on m.in. do pracy Centrum Ochrony Dziecka i koordynatora ds. ochrony dzieci i młodzieży o. Adama Żaka SJ.

„Dobro dzieci i młodzieży jest dla Kościoła najważniejsze. Stanowisko Kościoła w tej kwestii jest jednoznaczne i niezmiennie. Księża biskupi napisali o tym w 2013 roku i teraz to powtarzają: zero tolerancji dla grzechu i przestępstwa pedofilii w Kościele i społeczeństwie” – podkreślił rzecznik Episkopatu.

Ponadto na zebraniu KEP poruszone zostaną sprawy duszpasterstwa Polonii oraz inicjatywy Caritas Polska, świętowane też będzie 50-lecia Biura Prasowego Konferencji Episkopatu Polski. Biskupi podejmą też m.in. sprawy liturgiczne i dokonają wyborów do gremiów KEP.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Jestem od poczęcia

Franciszek podsumował pielgrzymkę do krajów bałtyckich

2018-09-26 12:18

tłum. st (KAI) / Watykan

Chrześcijanie Litwy. Łotwy i Estonii ponowili swoje wyznanie wiary – powiedział Ojciec Święty podczas dzisiejszej audiencji ogólnej – podsumowując swoją 25 podróż zagraniczną, podczas której odwiedził obchodzące stu lecie swej niepodległości kraje bałtyckie. Słów papieża na placu św. Piotra wysłuchało około 15 tys. wiernych.

Grzegorz Gałązka

Oto tekst papieskiej katechezy w tłumaczeniu na język polski:

Drodzy bracia i siostry, dzień dobry!

W minionych dniach odbyłem podróż apostolską na Litwę, Łotwę i do Estonii, z okazji stulecia niepodległości tych tak zwanych krajów bałtyckich. W ciągu tych stu lat kraje te przeżyły pół wieku pod jarzmem okupacji, najpierw nazistowskiej a następnie sowieckiej. Narody te wiele wycierpiały i dlatego Pan spojrzał na nie z upodobaniem – jestem tego pewien. Dziękuję prezydentom tych trzech republik oraz przedstawicielom władz cywilnych za zgotowane mi wspaniałe przyjęcie. Dziękuję biskupom i wszystkim, którzy współpracowali w przygotowaniu i przeprowadzeniu tego wydarzenia kościelnego.

Moja wizyta miała miejsce w bardzo odmiennej sytuacji w porównaniu z tą, jaką napotkał święty Jan Paweł II. Dlatego moją misją było głoszenie tym narodom radości Ewangelii i rewolucji miłosierdzia, czułości, ponieważ wolność nie wystarcza, by nadać sens i pełnię życiu bez miłości, bez miłości pochodzącej od Boga. Ewangelia która w czasie próby daje siłę i animuje walkę o wyzwolenie, w czasach wolności jest światłem dla codziennej drogi osób, rodzin, społeczeństw i jest solą, która nadaje smak zwyczajnemu życiu, chroniąc je przed zepsuciem przeciętności i samolubstwa.

Na Litwie katolicy stanowią większość, podczas gdy na Łotwie i w Estonii przeważają luteranie i prawosławni, lecz wielu odeszło od życia religijnego. Tak więc wyzwaniem jest umocnienie komunii między wszystkimi chrześcijanami, która rozwinęła się już w czasie trudnego okresu prześladowań. Rzeczywiście nieodłączną częścią tej podróży był wymiar ekumeniczny i znalazł on wyraz w chwili modlitwy w katedrze w Rydze oraz podczas spotkania z młodzieżą w Tallinie.

Zwracając się do odpowiednich władz trzech krajów podkreśliłem wkład, jaki wnoszą one do wspólnoty narodów, a zwłaszcza do Europy: jest to wkład wartości humanistycznych i społecznych przekazywanych poprzez tygiel próby. Zachęcałem do dialogu między pokoleniami ludzi starszych a młodymi, aby kontakt z „korzeniami” mógł nadal przynosić owoce w teraźniejszości i przyszłości. Zachęcałem, aby zawsze łączyć wolność z solidarnością i gościnnością, zgodnie z tradycją tych ziem.

Młodzieży i osobom starszym poświęcone były dwa spotkania specjalne: z młodzieżą w Wilnie, a z osobami starszymi w Rydze. Na placu w Wilnie, wypełnionym chłopcami i dziewczętami wyczuwalne było motto wizyty na Litwie: „Jezus Chrystus naszą nadzieją”. Świadectwa ukazały piękno modlitwy i śpiewu, w których dusza otwiera się na Boga; radość służenia innym, porzucając ograniczenia swego „ja”, aby być w drodze, zdolnymi do powstania po upadkach. Spotykając się z osobami starszymi na Łotwie podkreśliłem ścisły związek między cierpliwością a nadzieją. Ci, którzy przeszli poprzez ciężkie próby są korzeniami ludu, których należy strzec z Bożą łaską, aby nowe pędy mogły z nich czerpać, rozkwitać i przynosić owoce. Wyzwaniem dla tych, którzy się starzeją, jest nie zamykanie się w sobie, ale pozostawanie otwartymi i łagodnymi na duchu i sercu. Jest to możliwe dzięki mocy Ducha Świętego, w modlitwie i słuchaniu Słowa.

Także podczas spotkania z kapłanami, osobami konsekrowanymi i seminarzystami na Litwie wyraźnie ukazał się istotny dla nadziei wymiar stałości: być skoncentrowanym na Bogu, mocno zakorzenionymi w Jego miłości. Jakże wspaniałe świadectwo dali w tej dziedzinie i nadal daje wielu starszych kapłanów, zakonników i zakonnic! Znosili oszczerstwa, więzienia, deportacje ... ale trwali niezłomni w wierze. Zachęciłem, aby nie zapominać, aby strzec pamięć o męczennikach, aby podążać za ich przykładem.

Jeśli idzie o pamięć, w Wilnie oddałem hołd ofiarom ludobójstwa Żydów na Litwie, dokładnie w 75 rocznicę likwidacji wielkiego getta, które było przedsionkiem śmierci dla dziesiątków tysięcy Żydów. Jednocześnie odwiedziłem Muzeum Walki z Okupacją i o Wolność: zatrzymałem się na modlitwie w celach, w których byli przetrzymywani, torturowani i zabijani opozycjoniści wobec reżimu. Zbijano około 40 osób każdej nocy. Poruszające jest to, jak daleko może się posunąć ludzkie okrucieństwo. Pomyślmy o tym!

Lata mijają, reżimy mijają, lecz nad wileńską Ostrą Bramą stale czuwa nad swoim ludem Maryja, Matka Miłosierdzia, jako znak niezawodnej nadziei i pociechy (por. SOBÓR WATYKAŃSKI II, Konst. dogmat. Lumen gentium, 68).

Żywym znakiem Ewangelii jest zawsze konkretna miłość. Także tam, gdzie silniejsza jest sekularyzacja Bóg przemawia językiem miłości, troski, bezinteresownej służby potrzebującym. A wówczas otwierają się serca i dzieją się cuda: na pustyniach rodzi się nowe życie.

Podczas trzech celebracji eucharystycznych - w Kownie, na Litwie, w Agłonie na Łotwie i w Tallinie w Estonii - święty wierny lud Boży, pielgrzymujący po tych ziemiach ponowił swoje „tak” dla Chrystusa, naszej nadziei; ponowił je wraz z Maryją, która zawsze okazuje się Matką swoich dzieci, zwłaszcza najbardziej cierpiących; ponowił je jako lud wybrany, kapłański i święty, w którego sercu Bóg rozbudza łaskę chrztu świętego.

Módlmy się za naszych braci i siostry na Litwie, Łotwie i w Estonii. Dziękuję.

CZYTAJ DALEJ

Reklama

Reklama

Najczęściej czytane

W związku z tym, iż od dnia 25 maja 2018 roku obowiązuje Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia Dyrektywy 95/46/WE (ogólne rozporządzenie o ochronie danych) uprzejmie Państwa informujemy, iż nasza organizacja, mając szczególnie na względzie bezpieczeństwo danych osobowych, które przetwarza, wdrożyła System Zarządzania Bezpieczeństwem Informacji w rozumieniu odpowiednich polityk ochrony danych (zgodnie z art. 24 ust. 2 przedmiotowego rozporządzenia ogólnego). W celu dochowania należytej staranności w kontekście ochrony danych osobowych, Redaktor Naczelna Tygodnika Katolickiego „Niedziela” wyznaczyła w organizacji Inspektora Ochrony Danych.
Więcej o polityce prywatności czytaj TUTAJ.

Rozumiem