Spośród licznych wydarzeń, jakie w naszej archidiecezji miały miejsce w mijającym roku, przypominamy kilka, naszym zdaniem najważniejszych.

Kościół - dom i szkoła Komunii

W listopadzie zakończyła się kolejna faza III Synodu Archidiecezji Lubelskiej. Od 25 marca 2019 r., kiedy abp Stanisław Budzik zwołał synod pod hasłem „Kościół - dom i szkoła Komunii”, trwają prace synodalne, w które zaangażowane jest duchowieństwo i świeccy naszej diecezji. W drugiej fazie prac, po analizie ankiet nadesłanych przez 271 parafialnych zespołów synodalnych, dokumenty robocze zaprezentowało 12 komisji tematycznych, poświęconych powołaniu świeckich w Kościele, rodzinie, młodzieży, ewangelizacji i katechizacji, duchowieństwu i osobom życia konsekrowanego, misjom i działalności charytatywnej, liturgii, ekumenizmowi, kulturze i ekonomii. Obecnie, w trzeciej fazie synodu, sporządzane są dokumenty synodalne. Pracę rozpoczęły zespoły: redakcyjny, legislacyjny oraz teologiczny. W przyszłym roku odbędą się dwie sesje plenarne i głosowania. Zakończenie synodu zaplanowane jest na 2025 rok. - Chcemy, aby nasz Kościół na ziemi lubelskiej był bardziej synodalny, aby wierni uczyli się rozmawiać ze sobą, modlić się wspólnie i wspólnie w ciszy wsłuchiwać się w głos Ducha Świętego. Tylko w ten sposób można usłyszeć, co Boży Duch mówi do Kościoła i do każdego człowieka - podkreślił abp Budzik.

Prostaczek z Lublina

W kwietniu w kapucyńskiej parafii św. Franciszka z Asyżu i Niepokalanego Serca Maryi na Poczekajce odbyła się inauguracyjna sesja trybunału beatyfikacyjnego br. Kaliksta Kłoczki OFM Cap. (1930-2013). W naszej diecezji to pierwszy po II wojnie światowej proces wyznawcy. W mieście i regionie mieszka liczne grono świadków życia pokornego stolarza z Poczekajki. Ludzie postrzegali go jako człowieka skromnego, żyjącego tajemnicą ofiarowania się Bogu wyrażoną w powołaniu do życia konsekrowanego, pobożności, modlitwie i ciężkiej pracy. - Zwykły, skromny człowiek. Dla wierzących to przypomnienie, że wszyscy jesteśmy powołani do świętości, bo święci to zwyczajni ludzie, którzy zostali zbawieni i żyją z Chrystusem zmartwychwstałym. Kościół nie tyle wynosi ich do nieba, bo oni już tam są, co ściąga na ziemię, by pokazać, że każdy może być święty. Życie br. Kaliksta uczy nas, że aby być świętym nie trzeba dokonywać rzeczy nadzwyczajnych, tylko solidnie wykonywać swoje obowiązki - powiedział abp Budzik.

Zawsze w drodze

W sierpniu, w łączności z młodymi zgromadzonymi w Lizbonie z papieżem Franciszkiem na Światowych Dniach Młodzieży oraz z członkami Ruchu Światło-Życie, świętujących 50-lecie obecności w naszej diecezji, na polskie drogi wyruszyli pielgrzymi na Jasną Górę. Po spowodowanej epidemią przerwie w tradycyjnym pielgrzymowaniu, jakie odbywa się już od 45 lat, na szlak maryjnej wędrówki powrócili pątnicy. Do tysiąca osób, które podjęły trud 12-dniowcyh rekolekcji w drodze, dołączyły kolejne, pielgrzymujące według zasady „ile możesz”. Dzięki tej otwartej formuje w lubelskiej pielgrzymce uczestniczyło w sumie kilka tysięcy pątników, wpatrujących się w Maryję, Matkę Chrystusa i przewodniczę wiary. Wymownym znakiem pielgrzymki był krzyż; 35 lat temu pątnicy przynieśli na Jasną Górę drewniany, 7-metrowy krzyż. Znak wiary i wdzięczności, nadgryziony zębem czasu, wymagał wymiany, dlatego przy domu pielgrzyma postawiono nowy krzyż, który zastąpił wotum niesione na ramionach pątników w 1988 r. Na jasnogórskim szczycie abp Stanisław Budzik powiedział, że „nagrodą pielgrzyma jest spojrzenie w oblicze Maryi, najlepszej Matki, która zawsze prowadzi do Chrystusa”.

Maryjne lato

W lipcu, wrześniu i październiku w największych sanktuariach naszej diecezji odbyły się uroczystości odpustowe, gromadzące od kilku do kilkudziesięciu tysięcy pielgrzymów. Maryjne lato rozpoczęło się w archikatedrze lubelskiej rocznicą „Cudu łez”, później były wzruszające spotkania w sanktuariach u Matki Bożej Kębelskiej w Wąwolnicy, Matki Bożej w Chełmie i Matki Bożej Latyczowskiej w Lublinie. Pielgrzymów z różnych stron diecezji i Polski połączyła pewność, że przez Maryję przychodzi nadzieja i pokój. Biskupi stojący na czele modlitewnych zgromadzeń: bp Marek Solarczyk z Radomia, bp Stanisław Dowlaszewicz z Boliwii, bp Jan Sobiło z Ukrainy oraz kard. Stanisław Dziwisz z Krakowa, podkreślali, że chociaż żyjemy w trudnych czasach, nie brakuje nam nadziei, której źródłem jest Maryja, nauczycielka życia budowanego na Chrystusie. Pasterze zgodnie zachęcali do modlitwy różańcowej, która „góry przenosi”. Jak przypominali, Różaniec, który jest modlitwą ust i serca, zbliża do Maryi i Jezusa. - Ufni w orędownictwo Maryi patrzmy z nadzieją w przyszłość. Nasze losy są w ręku kochającego Boga - powiedział kard. Dziwisz.

Solidarni z Ukrainą

W listopadzie odbyło się oficjalne użyczenie kościoła św. Jozafata przy ul. Zielonej w Lublinie na potrzeby duszpasterskie parafii greckokatolickiej. Dokument podpisali abp Stanisław Budzik i zwierzchnik Ukraińskiego Kościoła Greckokatolickiego abp Światosław Szewczuk. Użyczenie kościoła to odpowiedź na duszpasterskie potrzeby uchodźców o tradycji bizantyjsko-ukraińskiej, którzy znaleźli schronienie w mieście i regionie. Jak powiedział abp Budzik, obok zapewnienia im miejsca godnego życia, trzeba zatroszczyć się o ich potrzeby religijne i udostępnić miejsce do sprawowania kultu oraz integrowania się wokół własnego języka i duchowości. W dzieje Lublina wpisane są piękne stronice posługi oraz współpracy osób i wspólnot kościelnych o tożsamości łacińsko-polskiej i bizantyjsko-ukraińskiej. Kościół łączy narody, wspiera pojednanie oraz dobrosąsiedzkie relacje między Polakami i Ukraińcami. - Kościół w Lublinie stał się ewangelicznym przykładem bezinteresownej służby wobec cierpiącej Ukrainy - powiedział abp Światosław Szewczuk.

Dzieła miłosierdzia

Caritas Archidiecezji Lubelskiej każdego dnia, od ponad 30 lat, służy potrzebującym; nie inaczej było w mijającym roku. Osoby ubogie, bezdomne, chore, niepełnosprawne, dzieci i seniorzy, w tym uchodźcy z Ukrainy, otrzymali różnoraką pomoc. Niemal 800 osób wzięło udział w śniadaniu wielkanocnym, 900 małych pacjentów szpitali otrzymało upominki, 400 tornistrów z przyborami szkolnymi dostarczono dzieciom z Charkowa, ponad 250 dzieci wzięło udział w koloniach z Caritas. Dzięki pracy setek wolontariuszy i życzliwości tysięcy darczyńców, podczas dwóch zbiórek żywności udało się zgromadzić ponad 16 ton żywności. A to tylko niewielki wycinek codziennej służby wypełnionej serdeczną troską o bliźnich. Podopieczni kuchni dla ubogich, świetlic środowiskowych, ośrodka dla bezdomnych, hospicjum domowego, warsztatów terapii zajęciowej, ośrodka rehabilitacji czy centrum pomocy migrantom i uchodźcom wiedzą, że caritas znaczy miłość.